Ruim twee weken geleden was het dan eindelijk zover, afscheid van “Bob”. De eerste paar dagen werden er tranen met tuiten gejankt, diverse smeekbedes gehouden en nachtelijke escapades behoorden tot de orde van de dag. En toen werd het stil, het verlies werd langzaam maar zeker geaccepteerd. De vraag naar zijn geliefde “Bob” kwam slechts sporadisch wanneer de vermoeidheid de overhand had. Met een paar knuffels en geruststellende woordjes werd nu geaccepteerd dat “Bob” nu echt weg is en niet meer terug komt, want “Bob” zit in de prullenbak!

De introductie van “Bob”

Ik was nooit een voorstander van het gebruik van een fopspeen. Ik ben een voorstander van alles zo natuurlijk mogelijk doen, daar behoren borstvoeding, samen slapen en veel huidcontact bij. Dat heb ik tijdens mijn 14 weken bevallingsverlof (Jayce kwam 2 weken te vroeg) dan ook zoveel mogelijk gedaan. Zoals veel baby’s had ook Jayce een enorme zuigbehoefte, welke ik wanneer ik aanwezig was ook opvulde met het geven van de borst. Waar hij soms wel een uur aan kon drinken, waarna hij tevreden in mijn armen in slaap viel. Maar toen ik weer moest werken was dat natuurlijk erg lastig. Ik had toen nog geen baan dichtbij huis en moest iedere dag 120 kilometer op- en neer rijden van Apeldoorn naar Nijmegen.

Mijn moeder en schoonmoeder zouden samen voor de kleine zorgen, de ene dag bij de ene oma en de andere dag bij de andere oma. Omdat Jayce zijn zuigbehoefte bij hun natuurlijk niet vervuld kon worden is toen de fopspeen geïntroduceerd. Van het geven van de fop werd hij ook rustig, tevreden en kon hij makkelijker in slaap komen en ook papa kon hem hiermee veel beter sussen. We spraken af om de fop niet de hele dag te geven, aangezien ik bang was voor de nadelen van het fopgebruik. Daar was iedereen het wel mee eens en het zou maar tijdelijk zijn tot hij ongeveer een jaar zou zijn, want dan zou waarschijnlijk alles beter gaan..

Driekwart jaar later…

Driekwart jaar later was de fop nu nog belangrijker geworden, niet alleen als troostmiddel, maar ook om op te bijten bij het doorkomen van de tandjes. Regelmatig kwamen dan ook bijtgaten in de fop en moesten we de fop vervangen. Sowieso mocht hij alleen gebruikmaken van de fop als hij moe was en werd het gebruikt om in slaap te komen. Als hij eenmaal sliep haalden we zijn speentje voorzichtig uit zijn mond, wat resulteerde in dat hij ’s nachts regelmatig wakker werd omdat hij zijn speentje kwijt was. Toen hij eenmaal begon te praten kreeg zijn fop ook een naampje, namelijk “Bob”, vandaar dat dit blog heet “Afscheid van Bob”.

Pogingen tot afscheid

Toen hij 1 jaar werd hebben we diverse pogingen gewaagd om afscheid te nemen van zijn foppie. Zo heb ik weleens kleine stukjes ervan afgeknipt zodat hij het niet meer lekker zou vinden, maar dit resulteerde meer in een heel gefrustreerd kindje dat alsnog niet zonder foppie wilde slapen. Ook pogingen met bietensap (aangezien meneertje geen bieten lust, net als mama overigens) zijn mislukt en cold turkey hebben we 1 dag volgehouden, waarna we uit vermoeidheid zijn fopje maar hebben teruggegeven. Jayce wilde naar mate hij ouder werd steeds vaker zijn fopje en we merkten dat hij ook begon te snurken. Zou dit een gevolg hiervan zijn? Ik was meer bang voor zijn tandglazuur, het schijnt dat als je met open mond slaapt dit ongeveer hetzelfde effect heeft als frisdrank drinken voor het slapen gaan. Daardoor duwde ik ook altijd zijn lipjes op elkaar wanneer ik zijn tutje eruit haalde.
Een andere poging die ik heb gedaan is met ongeveer 20 maanden uit te leggen aan de hand van afbeeldingen van baby’s met speen en kindjes zonder speen dat speentjes alleen voor baby’s zijn en als hij een speentje wilde ik hem ook als baby zou behandelen. Dan ging ik hem weer wiegen zoals ik deed toen hij klein was en grote jongetjes die mochten met auto’s spelen. Nou meneertje was dan toch liever een “baby”.

En toen kwam het afscheid

Toen de kleine bijna 2 was, viel ons op dat zijn mondje een beetje de vorm kreeg van zijn fopje, wat natuurlijk erg lelijk is. Telkens als hij zijn mond dicht deed zagen we een ronding waarbij zijn lipjes niet volledig aansloten. Dat alarmeerde ons nogal om hier zo snel mogelijk mee te stoppen. Ook wilde ik dat de kleine beter ging articuleren wanneer hij sprak, wat bijna onmogelijk is wanneer hij een tutje in zijn mond heeft. We hebben nog even gewacht tot de erge problemen bij het doorkomen van zijn laatste 4 kiezen (welke nog steeds niet zichtbaar zijn) over waren en toen is mijn vriend voor de volgende tactiek gegaan. Jayce zat nog lekker zijn flesje melk te drinken (ja, hij krijgt nog steeds ’s morgens een flesje dat vind hij heerlijk en pakken we hem (nog) niet af) in zijn blauwe Nijntje fauteuil en had zijn “Bob” aan papa gegeven. Papa zegt: “Weetje Jayce, fopjes zijn eigenlijk voor baby’s en jij bent nu 2 jaar geworden, vind je het dan niet tijd dat we afscheid gaan nemen?” Jayce zegt: “ja, baby’s”. Papa zegt: “Vind je het dan goed als ik “Bob” weggooi?”. Jayce zegt: “Ja”. Vervolgens loopt papa naar de prullenbak en gooit “Bob” voor de ogen van Jayce weg. Jayce blijft rustig zitten… tot hij doorheeft dat “Bob” echt weg is. De eerste twee dagen heeft Jayce dan ook regelmatig boven de prullenbak gekeken of hij “Bob” niet zag liggen. Niet wetende, dat papa “Bob” helemaal niet had weggegooid, maar voor nood nog achterin de kast had gelegd. Ach ja, eens moet het afscheid komen toch? En nu gaat het helemaal prima, ook zonder “Bob”.

Vond je dit blog nou leuk? Geef dit dan aan en beoordeel het blog met 1 tot 5 (heel leuk) sterren. Wil je meer van dit soort verhalen? Of denk je zelf persoonlijke blogs te kunnen schrijven? Neem contact met ons op of laat hieronder een bericht achter.

Afscheid van "Bob"...
3.9Totale score
Waardering gebruiker: (5 Stemmen)

Over de auteur

Nicole
Redacteur
Google+

Moeder van Jayce (2014) & Djaro (2018), eigenaar van MoederMagazine.nl, Online Marketeer, (gast)blogger Online Marketing, sportfanaat, doener, vindingrijk, spontaan, enthousiast en sportief. Verder ben ik voorstander van een zo natuurlijk mogelijke opvoeding en pure voeding. Naast dat ik in het weekend (samen met mijn vriend) en avond actief ben met onze zoontjes breng ik ook veel tijd door met vrienden en familie. Ook ga ik zo af en toe een avondje uit en sport ik 2-3x per week. Slapen doe ik veel te weinig, maar ik probeer wel het beste uit alle werelden te halen. Alles met de beste bedoelingen, eerlijk en vol positiviteit!

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.